Selvilerin Şarkısı

Yontula yontula yok oluyor özüm
Üç kıtada hüküm sürüyor dünya gözüm
Yedi cihana karşı geliyor sözüm
Kulaklarımı tıkıyorum
Şimdi bir vedayı doğuruyorum
Bir vedayı kundaklıyor
Kucağına bırakıyorum
Vedalar ağlıyor seher vakitlerinde
Bükük boynum ağırlanmıyor bir süredir göğsünde
Anılar taşımıyorum artık gölgemde
Atların dörtnala ezgileri çalıyor şimdi kulaklarımda
Yüreğimde korkunç bir gitmek sızlıyor
Bir eylül sabahında
Ortadan kaybolmayı umuyor ruhum
Ve dağlar ağlıyor bu hâllerime
Bir sevdanın puslu imgesi
Camımı aralıyor her gece
Davetsiz bir misafir gibi sızıyor düşlerime
Dinle ey gönlümün fedaisi
Gittiğin yolu dönmek vaktidir
Dinle ey gönlümün serdengeçtisi
Kulak ver söylediklerime
Bastığın yerde toprak uyanmasın
Geçtiğin duyulmasın o yollardan
Bir sonbahar gecesinde
Selvilerin şarkısını dinledin mi?
Şiir yazmayı denedin mi?
Parmaklarını hasret rüzgarları okşarken
Anlaşılmanın imkansızlığını fark ettin mi?
Ölmeyi diledin mi hiç doğduğun evde?
Aynada bir yabancı gördün mü mesela
Babanın yüzünde tanıdın mı kendini
Sen hiç yenildin mi kendine
Hiç denedin mi bir yüreği sevmeyi?
Yakama yapışıyor şiirin ışıktan elleri
Hasretle kucaklıyor kalemim beni
Bu şiir burada bitmemeli

Feride TOPRAK