Karanlığın en belirgin vaktinde;
yağmurların şarkı söylediği,
serin rüzgarların ısıttığı o sonbahar gecelerinde,
sen üşürken,
yine de beni sev.
Şehri hırpalayan,
ruhunu kabzeden aşkları seyredince
ve dönüşü olmayan yollara girdiğimi sezince;
Kendim için yaşadığım hayat neye yarar?
Sen yaşarken,
yine de beni sev.
Ömrün hoyratça yaşandığı gerçeğini bilince,
geçen her günün,
mutlu sona yaklaştırdığını hissedince,
güneşin tersten doğduğu o gün bile,
seni beklediğimi görünce;
Sen giderken,
yine de beni sev.
Seni bulmak için tüm yolları sabırla gözlediğimde,
ve seni düşünmem için bir zaman yaratılmadığını fark ettiğimde,
sana gelmek için zamanla savaştığım bu günlerde;
Sen beklerken,
yine de beni sev.
Ve ben;
Dünyayı baştan yürümüş kadar yorgunum.
Yorgunluğumun sebebi aciz bedenim sanma.
Yüreğim, ruhum, her zerrem ,
içimde sana dair ne varsa;
Kulak ver, umut ver,
bana yaşamadığın duygularını ver.
Onları hatırımda tutamam.
Bana kurduğun hayalleri ver.
Onları zihnimde saklayamam;
yanında seni de istiyorum.
Uçlarda dönüşü olmayan hatalar, düşüşler ve ölümler.
Her şey bir yana;
sen yine de beni sev.
