Karanlığın en belirgin vaktinde;  yağmurların şarkı söylediği,  serin rüzgarların ısıttığı o sonbahar gecelerinde,  sen üşürken,   yine de beni sev.    Şehri hırpalayan,  ruhunu kabzeden aşkları seyredince  ve dönüşü olmayan yollara girdiğimi sezince;  Kendim için yaşadığım hayat neye yarar?  Sen yaşarken,  yine de beni sev.    Ömrün hoyratça yaşandığı gerçeğini bilince,  geçen her günün,  mutlu sona yaklaştırdığını hissedince,  güneşin tersten doğduğu o gün bile,  seni beklediğimi […]

Şehirler uzak ve tutsak. Gönüller buruk ve hüzünlü. Sensiz geçen her gün kumlar eksiliyor. Kavuşmak günü tersine dönecek saatim. Vazgeçmek istiyorum gözlerinden. Kaçamıyorum bu esaretten. Karıncalar gönlüme su taşıyor. Onlar bu ateşi söndürebilirse vazgeçmek istiyorum gözlerinden Gözlerin yığın yığın parıldıyor. Bakmaya cesaret bile edemiyorum. Vazgeçmek istiyorum hislerimden. Eşsiz gülüşüne mahkûm oldum. Kuşlar uçuyor semâda. Onlar uçmayı bıraktığı gün vazgeçmek istiyorum hislerimden. Hislerim hırçın dalgalar. Cesaretim […]

Gün bitti geceyi özlercesine. Tekrar tekrar terk etti Güneş insanı. Emanet olarak Ay’ı ve yıldızları bıraktı. Derdimi insana anlatmıyorum, yeminimi unutmuyordum. Bu gece yine bir ağacın gölgesindeyim. Mektup yok güvercin yok. Sigara dumanı haber veriyor uzaklardan görebilene. Bu gece yalnızlığıma bir gün daha ekledim. Saymayı bıraktım yıldızları, nerede kaldığımı hatırlayamadan. Bu gece bir umutla uyumak istiyor insan; rüya da görebilmek umuduyla. Bu gece ıssız, yılanlar […]