22 Mayıs 2024

Âraf

Şair: Tuğba DOĞAN YÜCE

Ne baharlar müjdelenir yüreğe, gönül uzsuz
Ne ayrılıklar biçilir ömür denen kaftana
Bacamızda bir zeytin ağacı, gövdesi isli
Tüttükçe ocağımız, yanacak dallarımız!

 

Ellerimiz duada ki – gözlerden aşikar
Bir hissi var kılan hangi yaratılmıştır
Istırap, sonu bilgeliğe çıkan bir merhaleydi
Son dönemeç demişti aklım
Lakin aklımdan üstün kalbim vardı…

 

Cam arkası bir âlem değildi dünya
Merkezine sürüklerdi yaşamın, siyaha boyanmış duygular
Zamanın doğurduğu ıstırabı kim evlatlık edinecekti?
Sevdaya vurulmuş gönüllerden başka…

 

Al bir yanağa düşen soğuk bir ter
Mekanından kopup gelmiş,
İki göz kapağı arasında tezahür etmiş binlerce şiir
Benim diyor feryat ile, benimdir duygular
Benimdir, zira bendendir hasretler…

 

Tapınılmak bire aittir, tapınmak bize
Vesile olur, sonra döner sevda olur o yolcu
Yol bire aittir, yolcu bize
Yola yoldaş, sırra sırdaş olur
Sonra dinmeyen bir sızı…

 

İliklerimize kadar işleyen bir zehir
Zehir mi ki, şifa mı, nedir bu iç yakan?
Bu kargaşanın izahı kimdedir, nedir bu âraf !