Bir Ardağın Şiiri
Gel, bir yer bulalım, sığınalım
Sığınalım da arınalım
Bize ket vuran şu etten duvarları yıkalım
Günahlarım sana öyle özendirdi ki beni
İbrahim olmadan ateşe attım kendimi
Her şey öyle vazıh, her şey öyle muğlak ki
Künhüne vardım, ama yaşamadım ki
Tavsamış isyanımla nisyanların belini kırdım
Gayrı sana meyyalim, teskin et ak olsun kışım
İçim acır, çünkü yalnızlıktır ocağım
Sorma, hiç sönmez kaynar aşım
Ziynetleri gerdanına asmıştım, gerdanın bir ziynetken
Şimdi beyhude o akisleri arama, çoktan çekip gitmişken
Gör işte öyle mahir bir hırsızdır ki, sureti haktan
Ne çaldığı bilinmez, selviler gölgen olmadan
