Ulu tanrı bile terk etmişken bu kulunu,
Güz güneşi ısıtır ağlamakta olan ruhumu.
Ölmüş ruhumu diriltiyor bu güneş;
Bedenime ruh üflüyor, noktama virgül katıyor.
Anne şefkati midir ki bu güneş?
Güz güneşi sert ama sıcak bir biçimde vurur taştan yüreğime.
Küsen Tanrı’nın hediyesi midir bu güneş?
Ne yücedir ki o aftab!
Taşlarımı kırar, hikayemi baştan yazar…
Talih, şans istemem; güneş aydınlatır beni.
Kader denen zalim almasın güneşimi,
Başka ihsan istemem.
Giderse bu güneş ölmez mi tekrar bu bahtsız ruh?
Bitmesin bu Güz; güneş çekmesin ışığını üzerimden,
Başka ihsan istemem.
Güz vakti bir başkadır bende;
Parlar bu cihan anlayamam ki…
Bu vakit vurur beklenmedik bir aydınlık yüreğime.
O aftab yeniden doğurur sanki beni.
Mektuplar çare midir sessizliğime?
Ne kadar yazsam doymaz şu aciz ruhum.
Bin manayı dizdim bir dizeye.
Kural tanımam kendime özgü dilim var benim.
Bin kul içinden bir kul anlar neticede…
