Bir Adın Zindan Hatırası

Yalnız gözüküyorsun
Ama kalabalıksın
Etrafın eksilmiyor,
Kendinden parçalar bulmuşsun.
Bu bir tek içeriden görülüyor.
Yalnızsın,
Sen olmadığın sokaklardasın
Dalışların konuşurken her anında
içine atmaların esiri olmuşsun,
bedenin kalabalıkken.

Bilirim,
Sahibi değil, bahçesi sevilir bu kalbin
Adı var, dudağı yok.
Bir bir kafesler ardında,
Rahmetler iniyor ruhuma
Görürüm, vahşetler yaşanıyor dışarda,
Dili var, kalbi yok.
Gönlümün içinde yerleşmiş bir şehrin var
Yoktan var sayıyorum çalıyı, gülü
Bir kafes içinde saklanır tüm solmuşlar,
sevmezler…
Bundan korkan sahibini
Tek eyliyor hayat,
dinlemezler…

Bir anahtar içimde benim,
Nereyi arasam da bulamadığım köşelerdeyim.
Miraylardan gönül düşüyor içime
gürültülü bakışlardan,
İşitiyorum her sözü, her kıpırışı
Kilitlenmişim sanıyorum düşüncesizce,
Ne kadar zamana baksam da
Kapıya yetişemediğim saatlerdeyim.

Feryadım, bir dudak suskunluğu şarkısı,
Üşüyorum,
Buna yaz denmez.
Kapım zorlanıyor,
Kalpte atan her saniyede.
Ben,
bir kapıda bin hayat yaşamışım,
Kendimi vesairim sanmaktan.
kapım dışında bin kez dünyası gezilmiş
Bir kalp için var olmuş zamanım,
Bana gezgin denilmez.

Bu zindanda adını sayıkladım saatlerce
Susarsın,
Dün gibi ama
gözlerime yerleşmiş bir resmini çizdim duvarlarıma yıllarca
Görürsün.
Gözlerinde anılar birikmiş,
Dökmeye kıyamadan
Dökülmeye muhtaç benleri,
Hatıra saymak istemeden bu günleri
Bir imkansıza umut,
suskunluğun suçlusuyum bu zindanda

Ne bir pencerem var ne de bir kapım
kendimin çatısıyım bir bina olmadan
Zannederler ki yolum, içim duvarlarla çevrili
Görmezler bu sahibini,
bahçesini görürken.
Tek bir sözle ev oluyorum herkese,
Bırakırım, silinsin bu yazılar
Zindan açıldığında,
Görülür o vakit,
Ben saracağım bu şehri duvarlarla.

Yok sayacak bedenim her defasında beni
Her daim varsayacağım kendimi
Kapı aralayacağım her anda
Ama hangi anahtarla?
Bulsam bende geçerdim her kapıdan.
Yanda pencerelerin olsa
Açılmadığı vakit
Ne fayda?
Açıldığı vakitte
Olmasan,
Bu dünyam ne için darda?

Ahmet KAÇUK

Benim için, doğruyu söylemenin en zarif ve dışarıya çıkmaktan korkan sözlerimin yoludur yazmak. Kelimelerimle insanların kalbinde yankı bulabiliyorsam, işte o an gerçekten başarıyorum demektir.

Şanlıurfa’da doğmuş, şu anda Atatürk Anadolu Lisesi Dil bölümü öğrencisi olarak; sözü, düşünceyi ve duyguyu aynı çizgide yürütmeye gayret ediyorum.

Pembe bir gül kadar gerçek, doğru bir insan gibi pembeden bir kalbe sahip olmaktır gayem.

Ve biliyorum ki, bazen bir insan sadece görünerek bile umut olabilir. Bende bu yolda yürümeye istekli, belki de yeni bir genç yazarım.