Okyanus cayır cayır yanarken içindeki balıklar neden ses çıkarmıyor? Neden bir şey hissetmiyorlarmış gibi yüzmeye devam ediyorlar? Neden diğerleri görmüyor diye başka sularda kendi yansımalarını arıyorlar? Nedenini söyleyeyim: Çünkü sen, yandığın yerde su bulamazsın. Kimse sana su atmaz. Kül olmuşsundur da rüzgar seni bir şekilde bir yerlere getirmiştir. Elinde tuttuğun tek şeyse küçüklüğündür sadece. Çünkü “hepimizin içinde büyük bir geçmişin geçmemiş izler var…” değil mi? […]

Hepimizin içinde koca bir geçmişin geçmemiş izleri var. Koca bir evin acımasızca yanması ya da büyük bir çınarın her tarafı kesilmiş, bomboş bir orman arazisinde yalnız kalışı gibi hissederiz. Yüzyıllık bir umut taşırız, yüzyıllar için vicdan ararız. Kesilmemiş son dalımıza kadar nefeslerimizi sayar, gölgelerimizi izleriz. Ve en sonunda hayatlarımızın, anılarımızın hepsi koca bir malikaneye dönüşür. İçinde birikmiş tüm anılar, parlak fayanslara basan adımlar, mutfaktaki yemek […]

Hayat, yolunu bulamayacağımız ama hep bir bulma umuduyla sürüklendiğimiz bir kader serüvenidir. Yolda gördüğümüz çiçekler, yağmur altında kalmış fakirler, gökyüzüne ferahlıkla bakan gözler ve o hep içimizde tuttuğumuz benliğimiz; bu yolda öylece yapayalnızdır. Bazen evrende bir nokta bazen de içimizde bir evren olduğumuzu unutuyoruz. İçimizde sürekli bir göç var. Bambaşka tenlerde, bambaşka yağmurlar altında yeni hayatlarla, yeni standartlarla tanışıyoruz. Yâr dediklerimiz, kısmet dediklerimiz bir yağmur […]