24 Mart 2023

Uzun Etekli Adam

Şair: Tuğba DOĞAN YÜCE

Çağından kopamadın mı? Medeniyet asırları aşmışken Kıyafetinden asılı kaldın Uzun etekli adam! Dağlardan çekilmedi mi? Sevda yüklü umutlar Zorunluluk mu, sorun mu bu kış? Nerede ardındaki güneş? Gök mavisi, keder siyahı Üzerindeki entari Kadınına anlatmadın mı? Beyazı, kırmızıyı, bahar yeşilini… Ellerinden tutarken çocuğunu Nereye götürüyordun? Ardın savaş ilerin dışlanmış bir ekmek Boğazına dizilir çocuğun, götürme! Hep beyaz yakalar konuştu Senin fikrin ne uzun etekli adam? […]

17 Ocak 2023

Gönüldaşım

Şair: Tuğba DOĞAN YÜCE

Ey sükûneti lisans kabul etmiş gönüldaşım Ben bu lisana yabancı, bu lisan bana gariptir… Lâl olan dile hüküm; feryat koparan yürekten çıkar Yüreğinin yangınlarını bana aç! Bir su misali dindirsin sözlerin Derinden akan bir his dünyası, dokunamadıklarım Görmeden görmek, bilmeden bilmek Hislerin büyülü, bir o kadar efsanevi âlemi Yokluğu var kılan o muhteşem kuvvetler Rüya, his ve hayal… Düşleri göz merciine aksettiren vahim sığınak Fazlası […]

18 Ekim 2022

Düşünün

Yazar: Tuğba DOĞAN YÜCE

Rahim; bir insan doğurur, insan aklı ise bir fikir! Sancısı ağır olur fikrin. Yükü hamallığı geride bırakır. Beynin en ücra köşesindeki hücresine dahi sirayet eder o sancı. Yatak döşek üstünde bir salisesi bin asra bedeldir doğumu. Yeni ve benzersiz bir fikirse doğan düşünce; özürlü muamelesi görür. Oysa sadece diğerlerinden farklıdır. Doğumu kadar büyütmesi de bir hayli işkence… Çevre; görmemiş, yobaz. Fikir mi? O da ne? […]