Rûzigâr
Hissiz bir kalbe seni anlatmak, insan olmamaktı; insanlarla yaşıyorken. Hayat gailesini yitirmiş niceleriyle unutmaktı. Her gün bir vakitte, bir günde, bin defa seni anmaktı vefam. Dünyanın yükünü hafifletmek isterken, cefakâr kalbinin sesini kısmaktı nice insan karşısında. Derin yaralar beslerken, kaybolan kız çocuğunu dünyaya barıştırma çabasıydı kadın olmak. Kadın olmanın mücadelesi, erkekliğe benzetme şerefiyle ancak takdir edilebilirdi. Oysa ne vefakâr ne cefakâr ne de fedakâr kadınlar […]
