Gemilerin açıkta süzüldüğü gibi izlerdik karşı kıyıları seninle
Hiçbir şeye, hiçbir yere ve hiç kimseye de acelemiz yoktu
Bir kılıç gibi yararken gecenin kalbini yıldırımlar
Bizi lal bırakan ürpertimizle bulutlara özenir
Yüklerimizi bize verene terk edip durulurduk
Biz durulsakta o hiç durulmaz
Böyle donup kaldığımız anlarda bizi umursamadan
Biz çözülmeden erirdi, erirdi zaman
Çırpındıkça yarası çoğalanlar ağlardı
Biz hiç bitmeyecek sandığımız o an
Şimdi sahibi olmadığım bu keşmekeşin yüklerinden
Kurtulmak için kendimi aynı yerlerde buldum
Manzaram aynıydı, bir çift göz eksik bakıyordum
Ne yüklerimden kurtuldum ne de duruldum
Ve beni kendinde hapseden bu ızdırabı tanıdım
Kendimi orada bıraktığım fakat
Döndüğümde bulamadığım yermiş anılar
