Sen Yeter Ki
Sen yeter ki fesleğen kokulu mahir gözlerini uykulu karanlık gecelerde açık bırak
Kalabalık sesli yağmurlarda şaşkın
saçlarınla beraber
Uzak gecede yakan gülüşünü
Şaşı akşamlarda gelip kör sabahlarda giden masum bebek gibi
Hem bilir misin yakınında nasıl bir gökdelen gibi özgüvenli dikelirim
Rüşeymim alınırken tıpkı cebren bir bezirgânın ellerinden
Hadi ümit ver öyleyse durma çokça cesaret
Acemi bir amele gibi gözlerinden düşerim yoksa
Mütemadiyen sorgulamalı değil mi asıl boşlukta uçuşan rüzgârları
Yakınlardan bir ses olmuş getirmiş mi diye
Üstüne gitmeden bıktırmadan ama ısrarlı bir takip
Şöyle ki
Uğultusu yüksek hatırlatmalar olsun
Bir bulut nevri dönmüş aç ve sükut
Kalmışsa asıl sorun semada
Sormalı değil mi herkse neden bu unut
Hazırlanmış gibi sonra kutlu bir nara
Ve hatırlanmalı mahut Yırtılan bir ağıt
Kaybolsun aydınlansın Gece gir içeri
Sağ olsun sağ olur iyilik
Ya da son bulsun bulur kahrolur zaten kötülük
