Yol Olacak Bize

Nil geçerdi kıyımızdan sessizce
Biz sevdaya dair nağmeler fısıldarken zamana
Ömür bedenden hükmünü bırakır dönerdi ruha, -ki
Varlığa bulanırdı hasret, kavrulurdu…

Elleri kavuşmazdı insanın, yüreği buluşmadıkça
Karaya çalınmış anlar ve mavi gökyüzü
Sonra yeşeren ağaçlar, sonra solan yapraklar
Hangi zaman bize aitti, hangi renk?

Cem edilmiş binlerce anı bize iade edilen
Zamandan kalan bir çift külliyat, -Şahsa münhasır
Biri benden biri bizden ibaret…

Arta kalan ömür değildi ki bu yol
Tasarrufu rahat, zamanı hoyrat olsun
Hatta geceye gündüzü çalardı garip
Zira gündüzü yetiştiremezdi bu yüke

Tepemizde eskiden kalma bir şuur
Loş bir avluya çıkıyor, henüz gün yüzü görmemiş
Umudun bağlandığı ve gerildiği
Bir çarmıh, tam ortasında zamanın
Her şey pamuk ipliğinde
Karanlık ve aydınlık, bu yol deviniminde…

İktidar, başucumda duran el yazması
Maziye küçük bir buse,
Sızılarımıza dert ortağı,
Zamanın tanıklığını yapmış bir kalem
Bize selam duran feryat ve bakışlarına gizlenmiş
Ağır kokulu kaygı…
Yol olacak bize, sabır…

Tuğba DOĞAN YÜCE

1996 yılında Gaziantep’in Şehitkâmil ilçesinde doğdum. Gaziantep Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi ile beraber  Radyo ve Televizyon Programcılığı bölümünden mezun olduktan sonra Sosyoloji eğitimime başladım. Psikoloji, felsefe araştırmalarıyla beraber sürekli farklı ülkelerden, farklı görüşlerden insanlarla tanışıp bu bilimlerin gerçek hayattaki yansımasını arayarak geçirdim. Birçok dernek ve kuruluşlarda editörlük, sosyal medya uzmanlığı, iletişim ve tanıtım alanlarında görev yaptım. Şu an Ankara’da devlet memuru olarak çalışmaktayım.