Herkesin alın yazısı vardır. Dua, kaderin kalemindeki mürekkeptir. Hey merkep, dur ve dinle; çünkü sen okumayı bilmezsin. Bilseydin ve bilseydim sana açar mıydım gönül fermanımı? Yıkıp attın hayatı, yırtıp geçtin bu sayfaları. Ama nokta koyduğun her cümle büyük harfle başladı. Neden demedin? Dur durak bilmeden döktüm sana gözlerimden akan damlaları. Sen üşüme diye bağrımı yaktım. Yaptım kendime bunu; mum gibi eridim, gölgende mühür oldum mektuplarına. […]

Kendinden uzaklaştıkça aslına, iç dünyasına doğru yaklaşır insan. Neden mi bilemez, soramaz kendine. Biliyor zannına kapılmış umut cellatlarını. Büyük bir aşk meşalesiyle yürürsün karanlık seferde. Bu sefer karanlıkta gözü kan çanağına dönmüş hasedtıraşlar çıkar karşına… O, anlamaz devam eder yoluna. İlk köşede ahlâk mübaşirleri belirir ufukta. Ellerinde iyilik tabelaları, kendilerinin yoksun olduğu ne kadar fazilet var ise ferman eder asar beliren ufuklara. Bütün bu hengameli […]

Hayat öyle ya da böyle geçiyor. Geride bıraktıklarımızın senaryosu gönlümüzde canlanıyor. Bi’ zaman yaşadıklarımız anı, hatıra oluyor gözlerimizin önünde film şeridi gibi. Gözyaşlarımızın mürekkep olduğu bir hikâye oluyor artık sevdiklerimizle geçirdiğimiz demler. İnsan işte, bilmiyor ki bugün dediğimiz kavram gün geliyor yazılan roman sayfalarına dipnot oluyor. Yazılsa yine iyi. Yoksa unutmak özlemekten daha elem verici bir çileye dönüşüyor. Dün sıradan bi muhabbeti bugün hatırlamak için […]