Ben hoşgörüyü fark ettim, Ben hoşgörüyü, Mevlana’nın “Tevazu ve alçak gönüllülükte toprak gibi ol.” sözlerinin arkasında fark ettim. Yıldızlarla kaplı gecelerimiz, cıvıl cıvıl kuş sesleriyle yankılanan gündüzlerimiz vardı. Cami avlusunda huzurla akşam ezanını bekleyen dedelerimiz, helal rızık kazanmak için gecelere kadar çalışan babalarımız, eşlerinin yokluğunda bir arada toplanıp tatlı tatlı muhabbet eden teyzelerimiz, annelerinin müsaade etmesiyle heyecanlanıp kendini sokaklara atan; gece yarılarına kadar oyunlar oynayan […]

Ben hoşgörüyü öğrendim; Ben bir insanın sonsuzluğu kazanmasını sağlayanın iman, bir toplumun birlik olmasını sağlayanın merhamet, devletin ayakta durmasını sağlayanın ise hoşgörü olduğunu öğrendim. Ufacık bir rüyaydı, bu yolu başlatan. Şeyhinin göğsünden çıkan bir hilaldi, bu yol güçlü kılan. Bu yüce devletin başlangıcıydı, göğsünden yükselen çınar… Rüya görüyordu Osman, başlıyordu bu kutlu yola. Şeyhinin göğsünden çıkan hilal, gittikçe güçlenip dolunaya dönüyordu. Sonunda çınar yükselmeye başlamıştı […]

Ben hoşgörüyü hissettim; Ben hoşgörüyü, sükûnet içinde kanatlanmayı bekleyen; hoş gören kalbin sıcaklığında hissettim. O kalp sustu; “Yaradan benim yerime konuşur.” dedi. Herkes güçsüz zannetsede o kalp; hoş gören ve hep bu yönünden yaralanan ancak bir an olsun duruşundan ödün vermeyen, güçlükler içerisinde ışıl ışıl parıldayan, yüce Allah’a teslim olmuş kalpler içerisinde Efendimiz aleyhisselâm ve onun sahabelerinden sonraki hayırlı kalplerdendi. Ufuk yeniden doğduğunda, Anadolu bozkırlarının […]