Tüm dökülmelerimizin bir yeşermenin habercisi olduğu geliyor aklıma. Bazen acılarımızın da buruk bir huzuru, mutluluğu taşıdığına inanıyorum, sahiden inanıyorum; öğreniyoruz, bazen gülerek bazen ağlayarak. Yürek dediğimiz parçalanıp için için inilerken idrak ediyoruz bazı şeyleri. Acılar da bir yönüyle güzel, bir yönüyle lütuftur, eminim. Sararıp solmalarımız, dökülüp veda etmelerimiz; bir doğuşa, bir yeşermeye, bir aydınlığa adanmışsa, omuzlarına inançla yağmur damlalarını yüklenmişse yapraklarımız, belki de lütfun en […]

Zaman içinde, evirildikçe kolaylaşan hayatlarımıza öylesine adapte olduk ki; Karşılaştığımız her sorunda, önce ‘bizden önce bu sorunu kim yaşamış ve o kişi bu durumda nasıl bir yol izlemiş?’ sorusunun araştırmasını yapıp, kendi yolumuzu çoğu zaman hiç tanımadığımız bir insanın YouTube videosuyla ya da sosyal mecralarda yazdığı bir yazıyla şekillendirir olduk. Yaşam içinde kendimizi fark etmeyi, yeryüzündeki her insanın biricik ve özel olduğu gerçeğini ne ara […]

İkinci Dünya Savaşından sonra insanlığın tanrıya ve hümanizmaya olan inancının zayıflaması ile birlikte insanlığın içinde bulunduğu kaos güçlendi. Bu süreci takip eden Soğuk Savaş yılları insanlığın artık hiçbir alanda kendini güvenli hissetmemesine yol açtı. Çünkü terörizmin etkisiyle savaş taktikleri değişti ve kitlesel bir savaş yerine psikolojik savaş taktiğine geçildi. Sokak ve öğrenci hareketleriyle birlikte sokaklarda patlayan bombalar, sivil itaatsizlik eylemleri, soykırıma varan toplu eylemler kitle […]