Ağaç yapraklarını dökerken, Zaman bu döküme eşlik eder. Yapraklar toprağa gömülüp kaybolurlar. İnsan ömrü de bu kayboluş gibidir. Kimi zaman yaprakları gürleşir, bulunduğu yere ihtişam bırakır. Zaman geçtikçe ise bu süreç tersine döner. Kaçınılmaz durumlar, duygu yüklü iç savaşlar her şeyi farklılaşma sürecine sokar. Bir göç yaşar kabileden kabileye, duygudan duyguya. Bu zaman süreci, bu yaşantıda insanı oyalar, bırakmaz. Başka yerlere göç etmesine izin vermez. […]

Her şeyin geride kaldığı günün sabahında mehtaba dalıyor acıyla içilmeyi bekleyen su. Birden akıllara geliyor dün ve bugün arasındaki koca uçurum. Donuklaşmış tecrübeler fısıltılar arasında etrafa yayılıyor. Bir mükâfat olmalı bu uçurum kenarında kayalıkların arasında çiçekler açmış olduğu görülünce. Oysa bilinmiyor kayalıkların arasında açan çiçeğin kökleri tutulmuş, kayalıklar aşınınca kökleri de kuruyacak. Kaldırım tozu yutmuş kalpleri kuyularda bekletiyor çaresizlik. Bir ömür geçiyor bu gitgellerle, bilinmiyor […]