Ezbere bilinen yolların çıkmazında bulunmak nasıl bir hisse, anlamını yitirmiş hislerin kârlarını gütmemek o denli mantıklı ve atılgan ruhların işidir. Çetrefilli kader çizgisine savaş çanları çalmaya başladığında beyaz bayrak sallayanlar sonucu az hasarlı tamamlarlar. Bazen teslim olma hiç zaviye vermeden gerçekleşir. Bazen de savaş kaçınılmaz bir hâl alır. Oysa savaşmak mecburiyete dönmeden, barış imzalama şansı bütün yolları denemeden görülmeyecektir. İnsan ne ile yaşamaktan çok ne […]

Terki diyardan sevki diyar nasıl başlar? Yokuşlu yollarda düzlük aramaya başladı mı insan, terk eder güzel çimenlerde akşam yürüyüşlerini. Yürüyüşleri değişir insanın, korkusu çelişir, vakti aşar her yeminin zamanı gelince. Dünyaya bir daha gelsem mağlup olduktan sonra “yeniden başlayacak gücüm olur mu ki?” kaygısı yüklenince Onca bilgi, onca sözler içinde bir şarkı, bir şiir dokunursa yüreğe en azından aitim bir kıyıya der, terki diyardan göçmeden […]

Dargın, gücenmiş ve eksik kalmış durakta, sessiz sedasız gidişlerin çığlığı yankılanmakta. Vuslatsız duraklar, ağlama duvarına dönerken; peçetelerin yetmezliği efsanelerde kulaktan kulağa aktarılmış. Bekleyen ve gelmeyen bir yabancı gibi garipseyen gözlerin, yaşam savaşı mucizelerle merhaba diyebilmenin gafletinde saflaşırken, tozlu sayfaların temizliği asfaltta yönünü kaybetmiş bir araç misali, kazaya mecbur kalışına saklanıyor. Ardı ardına sıralanan her hikayenin bir geçmişi yok edilmeye başlandığında, gözler sisli bir havanın akıbetsizliğine […]

Günler aylardan, aylar yıllardan geçiyor. Ömür köhne topraklara seriliyor. Kimisi bekliyor tarla başında kimisi çapalıyor gençliğini. Gel gör diyor buralardan kadim dostluklarım geçti. Kırmızı toprak kahverengiye büründü. Bu nasıl kadimliktir ki renkler darbelerde belli etti kendini. Ömür; yılına, ayına, toprağına sahip çıkacakken bacakları tutmayan dermansız bir avarenin çapası renkleri esir etmiş yılların tuzağına. Giriftarı; toprağa mı kadim dostlukların ihtişamlı bitişlerine mi yoksa iltimaslı başlangıçlarına mı […]