Herkesin alın yazısı vardır. Dua, kaderin kalemindeki mürekkeptir. Hey merkep, dur ve dinle; çünkü sen okumayı bilmezsin. Bilseydin ve bilseydim sana açar mıydım gönül fermanımı? Yıkıp attın hayatı, yırtıp geçtin bu sayfaları. Ama nokta koyduğun her cümle büyük harfle başladı. Neden demedin? Dur durak bilmeden döktüm sana gözlerimden akan damlaları. Sen üşüme diye bağrımı yaktım. Yaptım kendime bunu; mum gibi eridim, gölgende mühür oldum mektuplarına. […]

Seni çok özledim. Oturup sesini dinlemeyi özledim. O güzel sesinle okuduğun Yasin Suresi’ni dinlemeyi özledim. Yaşadığım duygunun adı özlem. Şunun da farkındayım: Bu dünya hayatında artık bir son yaşandı. Tüm kavuşmalar asıl vatanımız ahirette dinecek. Senin gidişin bugünle birlikte tam üç ay beş gün oldu. Biz de gittik. Gitmek zorunda bırakıldık. Evimiz bombardıman altında kaldı.Şükür ki o anda evde değildik. Çocuklar sağlıklı ben sağlıklıyım elhamdülillah. […]