Tan süzülürdü ulu başından Kan damlıyor yamaçlarında, Tanrı Dağı’nın Acuna nizam veren oğulları vardı, Çocuklarının kanıyla sulanıyor toprak ana, Adını unutuyor insan Dağı delip gelmişlerdi ergenokondan Demir parmaklarında ardında Siliniyor hepsi akıllardan “Sizin çocuklarınız yok mu?” diyor Yavrucak, Konuşamıyor insan gözlerine bakarak Yalnız kurt görünce etrafını saran çakallar, Gibi elleri üzerinde, beşikteki ümmetin Çocuklara, tarihe, toprağa, dine kıyıyorlar. Rabia Rümeysa YAVRU

Ruhumu kaybettiğim gecenin Karanlığına bürümüş bir kadınla Beni duymadığın kadar yakınsın Açık bir pencereden sızıyorum içeri, Bir masal fısıldıyor dudakların, kulaklarına Beni duymadığın kadar yakınsın Bir masal fısıldıyor dudakların, Sen pek anlamazsın, Usulca çeviriyor sayfaları parmakların, Baş ucundaki mum vuruyor sol elinde Senin anlamadığın kadar naif bir yüzüğe, Başı boş bir rüzgarla geçiyorum önünden Yapmam dediğin her şey gibi Benimle olamadığın yerlerdesin, Sahilde kaleler yapıyorsun […]