Kategori: Şiir

Gökyüzünün koyuya çalmış maviliğinde, Döküyor ressam hakikati gözler önüne. Kaç defa görmezden gelinmiştir ruhu, Gösterdiği tüm çabalar beyhude… Bir siyah tuval kalmış nasırlı ellerinde; Aynalara bakmaz olmuş, geçiyor günleri pespaye. Havalar soğumuş; bir beyaz toprak yağıyor üstüne, Makus talihi ne zaman döner tersine? Kaderin kucağında, gecenin köründe, Yaşıyorum dudaklarımdaki bir yarım nefesle. Solmaya yüz tutmuş hayattaki renkler, Kendi ölümünü göz ucuyla izlemekte. Nekahetini çoktan doldurmuş […]

Tan süzülürdü ulu başından Kan damlıyor yamaçlarında, Tanrı Dağı’nın Acuna nizam veren oğulları vardı, Çocuklarının kanıyla sulanıyor toprak ana, Adını unutuyor insan Dağı delip gelmişlerdi ergenokondan Demir parmaklarında ardında Siliniyor hepsi akıllardan “Sizin çocuklarınız yok mu?” diyor Yavrucak, Konuşamıyor insan gözlerine bakarak Yalnız kurt görünce etrafını saran çakallar, Gibi elleri üzerinde, beşikteki ümmetin Çocuklara, tarihe, toprağa, dine kıyıyorlar. Rabia Rümeysa YAVRU

Geldi rahmet ayı, yansın kandiller. Gönüllere şifa versin Fatiha’lar, Yasin’ler. Zikirlere bulansın kalpler ve diller, 11 ayın sultanı hoş geldin.   Mahyalar asıldı, bereket doldu evlere. Cemaat bir oldu, koştu câmilere. İftarlar şifa olsun ruhlara, bedenlere 11 ayın sultanı hoş geldin.   Şimdi yardımlaşma ve dayanışma zamanı, Kadir Gecesi senenin en faziletli ânı,  Oruç kadar ne öğretebilir insana sabrı? 11 ayın sultanı hoş geldin.   […]

Bir hikâye nasıl başlıyorsa, Benim hikâyem de öyle başladı İlk önce Hayat bana gülümsedi. Mutluluk nedir, Yaşama sevinci nedir, diye sordu Bilemedim, bilemezdim Aklım ermezdi böyle şeylere Sonradan, hayatı yaşayarak öğrendim Mutluluğun bir kelimeden daha fazla olduğunu Yaşama sevincinin ise dünyanın en güzel kelimesi olduğunu öğrendim Bu değerli kelimeler insanın bir parçası olmalıydı Onu avutmalı, sevindirmeli aynı zamanda, Hayata tutunması gerektiğini anlatmalıydı Hayat bunları bana […]