“İnsan” kelimesinin “nisyan”dan geldiği söylenir. Nisyan ise unutmak demektir. İnsan unutan bir varlıktır. Ben de insan olduğum için unutuyorum. Hedeflerimi, hayallerimi unutuyorum. Allah’ın lütfunun geniş olduğunu, kuluna kaldıramayacağı yükleri vermediğini unutuyorum. Yeri geliyor unuttuğum şey kendim oluyor. Kendimi, kendi kabiliyetlerimi, kapasitemi unutuyorum. Sonra er-Rahmân olan rabbimiz bana kendimi hatırlatıyor da kendime geliyorum. Hedeflerimi hatırlıyorum. Hedeflerimi ve asıl hedefimi. Hedefimin “fidan olmak” olduğunu hatırlayınca, fidanımın “kalem” […]

Kitaplarım, samimiyetine sınır çizemediğim ahbaplarımdır. Yıllar önce kitaplarıma daha farklı muamelede bulunurdum. Asla sayfalarını kıvırmaz, birine ödünç verdim mi bilhassa eğip bükmemesini, incitmemesini tembih ederdim. Ona yapılacak en ufak nezaketsizlik (o zamanlar öyle düşünüyordum) bana yapılmış gibiydi zira. Zaman bana şunu öğretti ki yaşanmışlık kadar kıymetli bir şey yok! Bir mücevher düşünün çok güzel ve kıymetli ama asla kutusundan çıkarmıyorsunuz, onunla bir temasınız olmuyor. Elbette […]

“Düşünüyorum da, sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek…”                                                                                         Rabindranath Tagore        Yaşamak istediğimiz için mi yaşıyoruz yoksa ölmemek için mi? Düştüğü yerden kalkmaya çalışan çocuk telaşı mı yoksa hayat diyebildiğimiz korkunun adı? Hissetmiyor değilim. Bazıları yaşıyor, diğerleri ise duvarda duran gölgeden başka bir şey değil gibi. Diğerleri, işte onlar aslında çok iyi tanıdığın ama yüzü birbirine karışmış kalabalığın birer parçası. Gururları ceplerine […]