Nihayet bodrum merdivenlerinin başından gelen ayak sesleriyle irkildim. Günlerdir kimseler uğramıyordu, belki de haftalardır. Yalnız değildim ama diğerlerinden farklıydım. Öyle hissediyordum çünkü bir an önce bu rutubetli yerden kurtulmak istiyordum. Diğerlerinin pek umurunda değildi, onlar geldikleri yeri çoktan unutmuşlar gibi görünüyordu. Bense hâlâ o nemli toprağın kokusunu içimde taşıyordum. Güneşin ilk ışıklarıyla aydınlanan bahçeyi, etrafta gezinen karıncaları, toprağın altında rızkını arayan solucanları… Sahi ben ne […]

Seneler önce, çocukların cennetten gelip sessizce cennete gittiği zamanlarda, ona böyle bir yolculuğa çıkacağını söyleseler; büyük ihtimalle sadece gözyaşlarına sarılıp “İnşallah, Allah büyüktür…” diyebilirdi. Acı, insanlığın nefesine oturmuş gibiydi senelerce. Tarihin bu yükü kaldıramayıp sûrun üfleneceği günün yakın olduğuna inanıyorlardı artık. Ancak elbette ki Allah’ın zaferi, inananlar için çok yakındı…  Kara günlerin geride kaldığına adının Umut olduğu kadar emindi, kardan aydınlık sabahlara erişmektelerdi bugünlerde. O […]