Sonsuz özlemin başladığı gün 02.12.2021 Çok tuhaf; zihnimin reddettiği ama kalbimin acıdığı karmakarışık günlerin başlangıcı   Yine birkaç gündür düşünüyorum seni. Sesini düşlüyorum tekrar tekrar, unuturum diye ne kadar çok korkuyorum bir bilsen… Çok derinden gece olsun istemiyorum. Sanki gökyüzünün kararmasıyla birlikte benim de içime doğuyor özlemin. Sen benim toprağımdın. İnsan ağacını topraksız bırakır mı hiç baba? Beni yarım bıraktın, artık kurumaya başladı dallarım. Yeşermiyor […]

Ödünç bir ses dudaklarımdaki, Gözlerimde taklit edilmiş acılar… Nedir bu matem sisli zihnimdeki? Taşımıyor artık beni ipekten kırılgan kanatlar. Gecenin kadifeliğinde kaybolmuşum, Nekahetini çoktan doldurmuş yıllar. Yalnızlığımın üstüne günler doğurmuşum, Mahmur bir uykudan uyanır anılar. Geç yağan yağmurların, Faydası dokunmaz çiçeklere. Dilhûn yüreğim ses etmez, Bitmek bilmeyen nekahete. Ölü bir bedeni taşıyan, Bir minik ruhtan ibaretim. Yeryüzünde bitsin artık çilem, Çabucak sürsün icabetim.